Terapia jest zawsze uwarunkowana potrzebami i komfortem pacjenta, jej rodzaj to kwestia indywidualnych cech i potrzeb pacjenta. W przypadku dzieci terapia ma charakter zabawy, nie ma bowiem innej możliwości dotarcia do najmłodszych i nauczenia ich czegokolwiek, jak tylko przez zabawę. Wizyta u logopedy nie może kojarzyć się ze strachem i stresem, bo to nie wizyta u dentysty. Dzieci muszą same przekonać się do tego, że ćwiczenia nie są nudne i trudne, a można się nimi bawić i to wspaniale. Tylko wtedy terapia ma szanse powodzenia. Podczas zajęć wykorzystuję pomoce dydaktyczne, które uzyskały aprobatę Polskiego Związku Logopedycznego. W zależności od indywidualnych potrzeb pacjentów przygotowuję także własne materiały. Terapia ma charakter dyskursywny i swoim pacjentom zapewniam wszystkie potrzebne materiały. <br>
<br>
Terapia dorosłych pacjentów to przede wszytkim wzajemne zaufanie i konsekwencja. Nie ma jednego modelu postępownaia zarówno z pacjentami, jak i wadami wymowy. Inaczej wygląda praca z pacjentem afatycznym, który na skutek wypadku lub zmian chorobowych w mózgu utracił zdolność mowy, inaczej przebiega terapia osób dorosłych, które zdecydowały sie na pracę nad swoimi wadami wymowy. Nie oznacza to jednak, że przebieg terapii w przypadku osób dorosłych, wymaga mniejszego zaangażowania ze strony terapeuty i pacjenta niż w przypadku dzieci. Wymaga po porstu innych form wzajemnych realcji. Terapia u dorosłych ma również charakter dyskursu, a pacjentom zapewniam wszelkie potrzebne pomoce. Bez względu na wiek i rodzaj wady wymowy, każdy pacjent poddawany terapii musi czuć się komfortowo i widzieć postępy swojej pracy, te elementy są dla mnie najistotniejsze.