Zagadnienia mowy, języka i porozumiewania się stanowią ważny i ciągle niedostatecznie poznany problem już od starożytności. Jest to problem ważny, ponieważ w miarę postępu cywilizacyjnego wzrasta rola kontaktów werbalnych, a niedostatecznie poznany - ponieważ proces kształtowania mowy zależny jest od wielu ciągle integrujących się czynników. Integrowanie czynników biologicznych, psychologicznych, społecznych i językowych to jedno z podstawowych zadań logopedii.
Logopedia powstała w oparciu o dorobek wielu specjalności. Termin logopedia pochodzi od dwóch greckich wyrazów: logos - słowo, mowa oraz paideía - wychowanie. Jest nauką o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniu wad mowy oraz nauczaniu mowy w wypadku jej braku lub utraty (I.Styczek, 1979).
Rozumiana jest także jako nauka, która tłumaczy odstępstwa od normy w rozwoju mowy, czyli zajmuje się etiologią i patogenezą zaburzeń mowy, ich rozpoznawaniem (diagnostyką), zapobieganiem (profilaktyką), a także usuwaniem czyli korektą i reedukacją (G.Demelowa, 1979).
Początki polskiej logopedii (ściślej surdopedagogiki) mają związek z działalnością Jana Siestrzyńskiego, który był lekarzem i pedagogiem. W latach 1817-1821 pracował on jako nauczyciel w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie. Tam starał się wprowadzić do programu nauczanie mowy dźwiękowej. Zmarł w 1824 roku w wieku 35 lat i pozostawił po sobie do dziś nieopublikowaną do dziś pracę pt. Teoria i mechanizm mowy.
Kolejna postać związana z początkami polskiej logopedii to Władysław Otłuszewski - lekarz, który w roku 1900 usiłował zorganizować w warszawskich szkołach specjalne klasy dla dzieci jąkających się, ale próby te nie powiodły się.
W latach 1930-35 lekarz Benedykt Dylewski prowadził w Wilnie badania mowy i głosu dzieci. Rozpoczął także organizowanie kursów z zakresu logopedii dla lekarzy i nauczycieli szkolnych. Podjął się założenia pierwszych w Polsce klas dla dzieci z wadami mowy i głosu.
Prace Dylewskiego nad rozwojem logopedii zostały przerwane wybuchem wojny. Wyraźny rozwój logopedii nastąpił w latach 60-tych XX wieku. Dokładnie od roku 1960, z inicjatywy prof. Leona Kaczmarka, ukazuje się specjalistyczne czasopismo "Logopedia". W 1963 roku powstało w Lublinie Polskie Towarzystwo Logopedyczne. Logopedia - jest nauką o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniu jej wad oraz nauczaniu jej w przypadku braku mowy lub jej utraty. Logopedia jest nauką interdyscyplinarną, która czerpie z wielu dziedzin . Wsród nich są: foniatria, pedagogika specjalna, językoznawstwo, audiologia, akustyka, pediatria, neurologia, semiotyka czy psychiatria.
żródło: www.pedagogika.us.edu.pl
Logopedia powstała w oparciu o dorobek wielu specjalności. Termin logopedia pochodzi od dwóch greckich wyrazów: logos - słowo, mowa oraz paideía - wychowanie. Jest nauką o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniu wad mowy oraz nauczaniu mowy w wypadku jej braku lub utraty (I.Styczek, 1979).
Rozumiana jest także jako nauka, która tłumaczy odstępstwa od normy w rozwoju mowy, czyli zajmuje się etiologią i patogenezą zaburzeń mowy, ich rozpoznawaniem (diagnostyką), zapobieganiem (profilaktyką), a także usuwaniem czyli korektą i reedukacją (G.Demelowa, 1979).
Początki polskiej logopedii (ściślej surdopedagogiki) mają związek z działalnością Jana Siestrzyńskiego, który był lekarzem i pedagogiem. W latach 1817-1821 pracował on jako nauczyciel w Instytucie Głuchoniemych w Warszawie. Tam starał się wprowadzić do programu nauczanie mowy dźwiękowej. Zmarł w 1824 roku w wieku 35 lat i pozostawił po sobie do dziś nieopublikowaną do dziś pracę pt. Teoria i mechanizm mowy.
Kolejna postać związana z początkami polskiej logopedii to Władysław Otłuszewski - lekarz, który w roku 1900 usiłował zorganizować w warszawskich szkołach specjalne klasy dla dzieci jąkających się, ale próby te nie powiodły się.
W latach 1930-35 lekarz Benedykt Dylewski prowadził w Wilnie badania mowy i głosu dzieci. Rozpoczął także organizowanie kursów z zakresu logopedii dla lekarzy i nauczycieli szkolnych. Podjął się założenia pierwszych w Polsce klas dla dzieci z wadami mowy i głosu.
Prace Dylewskiego nad rozwojem logopedii zostały przerwane wybuchem wojny. Wyraźny rozwój logopedii nastąpił w latach 60-tych XX wieku. Dokładnie od roku 1960, z inicjatywy prof. Leona Kaczmarka, ukazuje się specjalistyczne czasopismo "Logopedia". W 1963 roku powstało w Lublinie Polskie Towarzystwo Logopedyczne. Logopedia - jest nauką o kształtowaniu prawidłowej mowy, usuwaniu jej wad oraz nauczaniu jej w przypadku braku mowy lub jej utraty. Logopedia jest nauką interdyscyplinarną, która czerpie z wielu dziedzin . Wsród nich są: foniatria, pedagogika specjalna, językoznawstwo, audiologia, akustyka, pediatria, neurologia, semiotyka czy psychiatria.
żródło: www.pedagogika.us.edu.pl